بیا ای دوست تا باهم بسوزیم                   چو شمع محفل ماتم بسوزیم

من و تو سوگوار یک عزیزیم                        بیا تا هردو در یک غم بسوزیم

بیا چون شمع و چون پروانه باشیم                 به گرد هم برای هم بسوزیم

بیا با محرمان دمساز گردیم                             چرا از طعن نامحرم بسوزیم

چو می خواهی در ان عالم نسوزی             همان بهتر در این عالم بسوزیم

به خورشید محبت ره توان برد                   اگر یک صبح چون شبنم بسوزیم

چو می باید بسوزد سینه بگذار                            بیاد عترت خاتم بسوزیم

کمال سوختن عشق علی است                      مبادادر عزایش کم بسوزیم

نسوزد آفتاب حشر مارا                                     اگر از داغ او یکدم بسوزیم

باز از سوز جگر گفت                             بیا ای دوست تا باهم بسوزیم 

دوستان دیگه وقت رفتنه توقف جایز نیست .

بریم ببینیم میشه خودمونو احیا کنیم یا فقط شب رو احیا میکنیم

گفتم به گل زرد چرا رنگ منی

افسرده و دلتنگ چرا مثل منی

من عاشق اويم که رنگم شده زرد

توعاشق کيستی که هم رنگ منی

 سر سبزترین بودم و زردم کردی

تبعیدی فصل شوم و دردم کردی

من چشم و چراغ این و ان بودم و تو

انگشت نما و کوچه گردم کردی

بمیرید،بمیرید،و زین مرگ مترسید                                 کزین خاک برآیید،سماوات بگیرید

بمیرید،بمیرید و زین نفس ببرید                                    که این نفس چو بندست و شما همچو اسیرید

یکی تیشه بگیرید پی حفره ی زندان                             چو زندان بشکستید،همه شاه و امیرید

بمیرید بمیرید به پیش شه زیبا                                     بر شاه چو مردید همه شاه و شهیرید

بمیرید بمیرید و زین ابر برایید                                        چو زین ابر برایید همه بدر منیرید

خموشید خموشید خموشی دم مرگست                       هم از زندگیست اینک ز خاموش نفیرید

 اگه يه روز بغض گلوت رو فشرد بهت قول نمي دم که مي خندونمت ولي مي تونم باهات گريه کنم اگه يه روز نخواستي به حرفاي کسي گوش کني بهم بگو ... قول مي دم که خيلي ساکت باشم اگه يه روز خواستي در بري حتما خبرم کن قول نمي دم که ازت بخوام بموني اما مي تونم باهات بمونم اگه يه روز سراغم رو گرفتي و خبري از من نشد سري بهم بزن احتمالا بهت احتياج دارم

دلم گرفته به اندازه وسعت تمام دلتنگي هاي عالم
شيشه قلبم آنقدر نازك شده كه با كو چكترين تلنگري ميشكند
دلم مي خواهد فر ياد بزنم ولي واژه اي نمي يابم كه عمق دردم را در فرياد منعكس كند فريادي در اوج سكوت كه هميشه براي خودم سر داده ام
دلم به درد مي ايد وقتي سر نوشت را به نظاره مينشينم
كاش مي شد پرواز كنم
پروازي بي انتهاتا رسيدن به ابدييت...................
كاش مي شد
در ميان هجوم بي رحمانه درد خودم را پيدا كنم
نفرين به بودن وقتي با درد همراه است
بغض كهنهاي گلويم را ميفشارد
به گوشهاي پناه ميبرم
كاش اين بار هم كسي اشكهايم را نبيند

نیمکتی خالی و یک دل پر انتظار

شعر خزان دیده و خاطره ای از بهار...

یخ زده دستان شب

ماه دلش سوخته

از غم تنهایی ام  چهره برافروخته...

چـه آسان بر نگاهــت دل سپــــــردم

بـــه يکـــــباره دلــــــــم را گــــــــم نمودم

مـــيــــــان حـــــــرفـــــهاي پـــــوچ مــــــردم

تـــــــو را هــــــر لــــحظــــه در قــــلبم سپردم

چـــــه آســـــــان تــــو مـــرا از يـــــاد بـــــــــردي

نــــگــــاهــــــم را پـــــــــر از انــــــدوه کــــــــردي

بـــه زيـــر ســــايه عشــــقــــت نــشـــســـتم

امـا تــــو عــــاقــــبــــت را انـــــکار کـــــردي

چـــه بيخـــود مـــن تـــلاشي پــوچ کردم

زميــن قلــب خــود را کــهنه کــردم                                                             

چه بيخود دلسپردم به نگاهت

نــدانستم که بيخود پل شکستم

چشمانت را دوست دارم

اما می ترسم روزی نتوانم به آن نگاه کنم

صدای تپش قلبت را دوست دارم

اما می ترسم روزی برای دیگری به تپش در آید

من تو را دوست دارم

اما می ترسم روزی از آن دیگری شوی

فراموشم نکن اومدی تو خیال من چه راحت و بی دردسر گفتی میشه به

پای تو غربت عشقم سر به سر

 ساده تر از یه حادثه منو گذاشتی تو خیال خودت شدی شاه و منم آدمکی

بی پر و بال خواستی که تو

نیمه راه قالم بذاری می دونم بری که من تو حسرت یه لحظه عشقت بمونم

 اما حالا با هر نفس اسمم و

 فریاد می زنی دارم می بینم مثه شمع آب میشی و جون می کنی تموم

راه جا زدی و تازه شدی مثه

خودم اما هنوز می خوای بگی که عاشق و دیوونتم نفرین نکردمت برو تنهام

 بذار با غصه هام آتیش زدم

اسم تو رو تو دفتر خاطره هام

اگر مقصد پرواز است

                       وپرستو مهاجر

                                     پس از پرستو مخواه که بماند

   از کوی تو ره گم نکنم خانه خود را

                                           دیوانه شناسد ره کاشانه خود را

    مستیم وره کوی تو نادیده سپاریم

                                             با اینکه ندانیم ره خانه خود را

از قصه تنهایی ام که گفتم بغض آسمان شکست و صدای گریه اش تن زمین را لرزاند

آهای ........بیصدا .......بچه کوچک همسایه خواب است ترساندیش

تنهام ......اما عاشق کودک خفته همسایه ام

تنهام ..........اما عاشق گلهای مریمم

تنهام .................اما هنوز شمیم یاسمینها مغزم را تسخیر کرده

تنهام .............................اما خوشبختم

گفتم نرو پر پر می شم گفتی می خوام رها باشم

گفتم آخه عاشق شدم گفتی می خوام تنها باشم

گفتم دلم گفتی بسوز  گفتم يه عمری باز هنوز

گفتم پس عمرم چی می شه گفتی هدر شد شب و روز

گفتم آخه داغون می شم

گفتی به من خوش می گذره

گفتم بيا چشمام به تو فتی آخه کی ميخره ؟

گفتم يه روز کسی بودم با من کن بی حرمتی

گفتم صدام می ميره باز فتی گفتی به درد بسوز بساز

گفتم حالا که پير شدم

گفتی که از تو سير شدم

گفتم تمنا می کنم   گفتی می خوام خوردت کنم

گفتم بيا بشکن تن و     گفتی فراموش کن منو  

گفتی فراموش کن منو   گفتی فراموش کن منو  

تو این روزها ما آدمها گل نمیدیم به دست هم

                                      از یادمون داره میره دل تنگیهای دم به دم

این روزها دیگه همه جا صحبت بی وفایی

                                       ورد زبون آدمها تنهایی و جدایی

هرکی به فکر خودش همدلی معنی نداره

                                 حتی دیگه بی بهونه عشق میره تنهات میزاره

یکی بیاد داد بزنه که دوره دوره وفاست

                                دشمنی معنی نداره دنیا پر از صلح و صفاست

من میمونم تا که نگن عشق دیگه بی دوم شده

                                    من میمونم تا که نگن دوره عشق تموم شده

من میمونم تا که بگم دوست داشتنم حقیقت

                                    برای اعتبار عشق همین خودش غنیمت

یکی بیاد یکی بیاد تا آخر عاشق بمونه

                                     دل زده و خسته نشه دل کسی رو نشکونه

من میمونم تا بدونم عاشق و با وفا کیه

                                     تا که دیگه کسی نگه یک دل با صفا چیه

آنکه می گوید دوستت میدارم

 خنیاگر غمگینی است که آوازش را از دست داده است

عشق را ای کاش زبان سخن بود

 هزار کاکلی شاد در چشمان توست هزار قناری خاموش در گلوی من

عشق را ای کاش زبان سخن بود

آنکه می گوید دوستت میدارم دل اندوهگین شبی است که مهتابش را میجوید

 هزار آفتاب خندان در خرام توست هزار ستاره ی گریان در تمنای من

 عشق را ای کاش زبان سخن بود